Kangchendzonga

Na podstawie pomiarów Survey of India z kilku stanowisk, obliczono w 1848 roku wysokość głównego wierzchołka. Otrzymana kota 8579 m wysunęła szczyt na pierwsze miejsce pod względem wysokości na świecie. W cztery lata później zdystansował go Mount Everest, a następnie K2. Kangchendzonga pozostała na trzecim miejscu, a następne pomiary i obliczenia podwyższyły ją o 6 m. Pomierzono też południowo-wschodni wierzchołek otrzymując wartość 8476 m. W latach 1952—54 dokonano w Himalajach ponownych pomiarów. Dla wierzchołka głównego uzyskano tym razem kotę 8598 m. W kopule szczytowej Kangchendzongi wyodrębnić można poza głównym szczytem jeszcze trzy wzniesienia znacznie przekraczające wysokość 8000 m. W zachodniej grani wznosi się wierzchołek, który w 1973 roku został nazwany przez Japończyków — Yalung Kang. Pomiędzy wierzchołkiem głównym a południowo-wschodnim wyróżnić można jeszcze pośredni wierzchołek. Zarówno wierzchołek pośredni jak i zachodni nie były pomierzone przez Survey of India. W trakcie drugiej wyprawy Bauera dokonano obserwacji fotogrametrycznych otoczenia lodowca Zemu. Opracowano następnie mapę w skali l : 33 333, na której wierzchołek południowo-wschodni otrzymał kotę 8500 m, pośredni 8475 m, główny zaś użyty został jako baza, z wartością 8579 m, przyjętą z pomiarów Survey of India.

Wyprawa niemiecka

Po 2 latach przybył ponownie do Dardżilingu Paul Bauer, tym razem na czele 10-osobowej wyprawy. W skład ekipy wchodzili uczestnicy ekspedycji z 1929 roku — Allwein, Aufschnaiter, Brenner, Fendt i Leupold oraz młodzi nowicjusze himalajscy — Hans Hartmann, Hans Pircher, Hermann Schaller i Karl Wien. E. O. Shebbeare zorganizował dużą 210-osobową karawanę, która wyruszyła w trzech grupach w kierunku bazy. Wymarsz nastąpił 4 tygodnie wcześniej w porównaniu z poprzednią wyprawą niemiecką. Cały marsz odbywał się w czasie obficie padających deszczów, które utrudniały poruszanie się po eksponowanych stokach. Do bazy dotarła karawana 10 lipca. W ciągu następnych 4 dni urządzono bazę wysuniętą (obóz VI) w tym samym miejscu co 2 lata wcześniej. Niestety warunki atmosferyczne były bardzo niekorzystne. Wilgoć i ciepło spowodowały, że pokrywa lodowa południowej ściany ostrogi rozmiękła. Co chwila spadały lawiny śnieżne i kamienne. Pierwsza próba założenia obozu VII zakończyła się niepowodzeniem. Alpiniści wycofali się do bazy i przez kilka dni obserwowali torowiska lawin. Z obserwacji tych wynikało, że ścianą ostrogi można wspinać się bezpiecznie tylko od godziny 5 do 8. Dopiero 22 lipca osiągnięto po raz pierwszy grań. Warunki śniegowe na grani były fatalne. Alpiniści zapadali się głęboko w rozmiękłym śniegu. W porównaniu z rokiem 1929 miesiąc lipiec był znacznie cieplejszy i temperatura rzadko spadała poniżej 0°. W tej sytuacji musiano rozbijać olbrzymie czapy śnieżne i udeptywać szlak.

Anglicy

Na lodowiec Yalung w 1951 roku przybyli: Anglik Gilmour Lewis i Szwajcar George Frey. Szerpów prowadził Tensing Norgay. Alpiniści skierowali się w kierunku szczytu, wznoszącego się nad lodowcem Koktang. W czasie wspinaczki lodową rynną Frey odpadł ponosząc śmierć na miejscu. Lewis powrócił: pod Kangchendzóngę 2 lata później w 1953 roku w towarzystwie Anglika Johna Kempe. Zamierzali oni wejść na Talung Peak (7349 m), ale szczyt okazał się za trudny i musieli zaniechać wspinaczki. Przeprowadzili natomiast dokładne obserwacje południowo–zachodniej flanki Kangchendzóngi. Lewis spenetrował górne piętra lodowca Yalung, a Kempe wspiął się na zbocza Kabru, aby dokładnie obejrzeć całą ścianę. Najbardziej rzucającym się w oczy elementem flanki jest tzw. Wielka Półka, na którą zwrócił już uwagę D. Freshfield. Ta dziwna formacja śnieżna ciągnie się od południowej grani i dochodzi aż do skalnej ściany zachodniego wierzchołka. Z lewego skraju Wielkiej Półki (terasy) spływa w dół potężny 2-kilometrowy lodowiec, który w środkowej części zakręca przy skalnym żebrze (tzw. Garb) tworząc plateau. Dzieli ono cały lodowiec na dwie części: tzw. Górny Lodospad i Dolny Lodospad. Skalny bastion oddziela od Dolnego Lodospadu lodową flankę, którą wspinała się wyprawa Jacot-Guillarmoda. Dolny Lodospad jest stromy, potrzaskany i narażony na lawiny. Górny jest mniej stromy i bardziej bezpieczny, Kempe wypatrzył dwie możliwości pokonania całego lodospadu i dotarcia do Wielkiej Półki.

Yalung Kang

Projekt wyprawy Akademickiego Alpejskiego Klubu Kyoto na zachodni wierzchołek Kangchendzóngi — Yalung Kang powstał w 1984 roku. Po zwycięskiej wyprawie na Modi Peak, jej kierownik Haruo Higuchi wystarał się o zgodę władz nepalskich na przeprowadzenie rekonesansu wiosną 1965 roku. Zezwolenie to zostało następnie cofnięte, ale wytrwali Japończycy otrzymali je ponownie na 1967 rok. Wyniki rekonesansu były zachęcające i Higuchi sporządził dokładny harmonogram przyszłej wyprawy. Zamierzał atakować szczyt południową grzędą spadającą z zachodniej grani. Od bazy droga miała prowadzić na zachód od szlaku wyprawy brytyjskiej z 1955 roku. Higuchi planował założenie w sumie 6 obozów. Po osiągnięciu obozu V alpiniści mieli zejść na dłuższy odpoczynek, by potem w ciągu 2 tygodni założyć obóz VI i przeprowadzić trzy ataki szczytowe. Alpiniści mieli korzystać z tlenu od obozu IV, Szerpowie natomiast powyżej obozu V. Zezwolenie na wyprawę zdobywczą wiosną 1973 roku uzyskali Japończycy dopiero w październiku 1972 roku. Oficjalnym kierownikiem wyprawy był 69-letni Eizaburo Nishibori, który tylko raz w czasie trwania ekspedycji doszedł do bazy. Kierownictwo sportowe sprawował Haruo Higuchi, a pozostałymi uczestnikami byli: Yutaka Ageta, Kiyoshi Asano, Jiro Inoue, Kunio Kai, Yoshiaki Kamiyama, Takao Matsuda, Tetsuro Matsuzawa, Rikuyo Morimoto, Atasuo Saito , Shinichi Taka-gi, Shigeo Tatsuke, Kojiro Tomita i Hiromichi Yoshino. Na czele dziewięciu Szerpów stał Karma.

Drogą Baueka

W 1977 roku główny wierzchołek zaatakowała duża wyprawa armii hinduskiej, na czele której stał doświadczony himalaista płk Narinder Kumar. Grupę alpinistyczną tworzyli: Phunchok Angchuk, Jai Bahu-guna, Prem Chand, Pushkar Chand, Jude Lawrence Cruz, S. A. Cruz, Nima Dorje Sherpa, Tashi Dorje, Kiran Inder Kumar, Chhering Norbu, S. S. Sen (lekarz), Gurcharan Singh, Jawahar Singh, Kushal Singh, Nir-mal Singh, Sukhvinder Singh, Surinder Surjit Singh i Kura Ram. Ponadto alpinistów wspierało 35 Szerpów, żołnierzy i tragarzy wysokościowych. Pierwsza grupa karawany dotarła 17 marca nad Zielone Jezioro, w sąsiedztwie którego, na wysokości ok. 4940 m założona została baza. W miejscu, gdzie lodowiec Twins łączy się z lodowcem Zemu usytuowana została baza wysunięta. Po pokonaniu 200-metrowego lodospadu założono obóz I Z dojściem na grań Wschodniej Ostrogi mieli Hindusi takie same problemy jak i uczestnicy wypraw Bauera. Na całej długości trasy do obozu I trzeba było założyć poręczówki. W czasie drogi powrotnej z obozu II, w dniu 12 kwietnia spadł z progu i poniósł śmierć w wyniku ciężkich obrażeń Sukiwinder Singh. Zniesienie zwłok do bazy i ich kremacja zajęły kilka dni i dopiero 18 kwietnia przystąpiono do ponownej akcji.

7100 m amerykanscy alpinisci anglicy annapurna ii annapurna iv atak na baszte atak na szczyt austriacy zdobywaja 8 tysiecznik baintha brakk broad peak middle bursztyn cechy kamieni szlachetnych cho oyu cztery obozy dhaulagiri dhaulagiri iv droga baueka faza biochemiczna formy kamieni ozdobnych gasherbrum i gaz i ropa gaz ziemny gestosc gazu zagadnienie gory zagadnienie gory p 10 zagadnienie gory p 11 zagadnienie gory p 12 zagadnienie gory p 13 zagadnienie gory p 14 zagadnienie gory p 15 zagadnienie gory p 16 zagadnienie gory p 17 zagadnienie gory p 18 zagadnienie gory p 2 zagadnienie gory p 3 zagadnienie gory p 4 zagadnienie gory p 5 zagadnienie gory p 6 zagadnienie gory p 7 zagadnienie gory p 8 zagadnienie gory p 9 granaty gyachung kang himalchuli jesienny sukces kangbachen kangchendzonga klasyfikacja kamieni ozdobnych kwarc lawina lhotse shar liptobiolity lodowiec lupki palne manaslu mineraly na nowych szlakach na nowym szlaku nefryt niewyjasniona tragedia nuptse oboz v odwrot ozokeryt paliwa plynne peak 29 perm podwojny sukces pola lodowe polacy polepszenie warunkow polski sukces pomoc porowatosc prosty jak jedynka przepuszczalnosc rakaposhi rekonesans sedymenty weglanowe sezon shisha pangma slaba forma spis wyposazenia szczegoly tragedii szturm torowanie drogi trasa trudnosci trzecia wyprawa trzeciorzed warunki powstawania zloz wegiel brunatny wloscy przewodnicy wschodnia gran p 10 p 11 p 12 p 13 p 14 p 15 p 16 p 17 p 18 p 2 p 3 p 4 p 5 p 6 p 7 p 8 p 9 wyprawa niemiecka wznowienie wyprawy yalung kang zamiec na mansalu zloza kredy zloza w karbonie znaczenie paliw plynnych znaczenie paliw stalych zwyciestwo i tragedia zywice kopalne zywnosc szturmowa