Żywność szturmowa

Na wysokościach powyżej 6000 m mogą u wspinaczy wystąpić zaburzenia prawidłowych funkcji ustroju związane z zachwianiem równowagi kwasowo-zasadowej i odwodnieniem. Zaburzenia te ulegają zaakcentowaniu wraz z wysokością. W związku z tym należy w racji żywnościowej ograniczyć spożycie tłuszczów i białek na korzyść węglowodanów. Ponieważ na dużych wysokościach obserwuje się utratę apetytu, potrawy powinny być smaczne i uwzględniać indywidualne upodobania. Upodobania te bywają czasem dziwaczne, niektórzy Ludne marzą o rzeczach nieosiągalnych. W 1933 r., wysoko na Mount Evereście Shipton miał ochotę na tuzin jajek, a Smythe — na parówki z kwaśną kapustą. Na Cho Oyu, Hillary domagał się sałatki ananasowej, a Secord — łososia z puszki. Często alpiniści wolą nie jeść nic, niż jeść coś. co im nie smakuje. Produkty muszą ponadto być łatwe w przygotowaniu. Na sam atak szczytowy powinno się przygotować specjalna racje obfitującą w cukry proste, których wydajność energetyczna jest duża a nie wymagają one trawienia i przechodzą bezpośrednio do krwi. Na dużych wysokościach powinno się codziennie dostarczyć organizmowi 4 do 5 litrów płynów, z czego część mogą stanowić płynne potrawy. W związku z powyższym racja wysokościowa musi zawierać dużo zup, soków lub innych napojów. Z konieczności muszą to być produkty sproszkowane, lekkie. Podobnie jak w baz:; nie możemy zapominać o pełnym zestawie witamin.

Spis wyposażenia

Całe wyposażenie wyprawy musi być dokładnie spisane. Potrzebne to jest zarówno dla łatwego odnajdywania przedmiotów, jak i dla wypełnienia formalności celnych. Przed wyjazdem wyprawy wszyscy uczestnicy przechodzą szczepienia ochronne wymagane we wszystkich krajach himalajskich i przy tranzycie. Należy również pamiętać o ubezpieczeniach ludzi i sprzętu. Transport do kraju przeznaczenia przeprowadza się różnie. Najszybszym i najpewniejszym, ale niestety najdroższym środkiem transportu jest samolot. Trzeba się jednak liczyć z komplikacjami jakie może spowodować przewóz samolotem elementów wyposażenia grożących wybuchem, jak butle tlenowe czy pojemniki z gazem. Wyprawy, które są w stanie cały bagaż przygotować dostatecznie wcześnie, mogą wysyłać go statkiem do któregoś z portów Indii czy Pakistanu. Wygodnym, ale dość niepewnym środkiem transportu (awarie, zmiany sytuacji politycznych na trasie przejazdu) jest własny samochód ciężarowy. Transport do podnóża gór także przeprowadza się różnie. W Pakistanie najczęściej korzysta się z linii lotniczych, które przewożą bagaż i uczestników do Gilgitu czy Skardu. W Nepalu sieć lotnisk górskich jest jeszcze bardziej rozwinięta. Można np. lądować już niedaleko Mount Everestu, w szerpańskiej wiosce Namche Bazar, pod Dhaulagiri i Annapurną — w Jomoson i na wielu innych lądowiskach himalajskich. We współczesnym himalaizmie, dzięki lotnictwu, czas marszu karawany uległ znacznemu skróceniu. Plecy ludzkie jako środek transportu są jednak nadal niezastąpione, gdy chodzi o ostatni etap podróży — dojście do bazy.

Trasa

Trasa domarszu wiedzie dolinami, ścieżkami przez liczne grzbiety górskie i przełęcze. Karawana nieraz musi schodzić w głąb dzikich przełomów rzecznych, przeprawiać się po wątłych mostach, czy nawet w bród. Połączone to jest z wielkim niebezpieczeństwem gdyż w nurtach wzburzonych potoków utracił już życie niejeden alpinista czy kulis. Etapy dzienne karawany są od lat te same, toteż miejsca biwaków są znane dobrze tragarzom i przez nich przystosowane do w miarę wygodnego spędzania nocy. W najwyższej wiosce tragarze zaopatrują się w żywność na okres marszu przez okolice bezludne. W Pakistanie przepisy nakazują wyprawie zaopatrywanie tragarzy w żywność powyżej ostatniej wioski. Alpiniści muszą więc nabyć ogromną ilość podstawowego pożywienia — mąki, a do jej niesienia nająć następną grupę tragarzy. W miarę posuwania się w głąb gór krajobraz zmienia się i jest coraz chłodniej. Biwaki na lodowcu bywają ciężkie dla słabo odzianych kulisów. Bywa, że dochodzi do strajków lub masowych ucieczek. Kierownik wyprawy i oficer łącznikowy muszą wtedy wykazać się talentami dyplomatycznymi, żeby nie doprowadzić do załamania się wyprawy. Wreszcie nadchodzi dzień, gdy ta ogromna masa ludzi i bagażu dociera do miejsca wybranego na bazę wyprawy.

Jesienny sukces

W dwa lata później szczyt zaatakowało trzech alpinistów austriackich: Helmut Heuberger, Josef Jóchler i Herbert Tichy (kierownik). Sirdarem był słynny Pasang Dawa Lama, który w 1953 roku podróżował z Tichym po zachodniej części Nepalu i wtedy namówił go na próbę zdobycia Cho Oyu. Grupę Szerpów tworzyli wybrani specjalnie przez Pasanga Dawę: Ajiba, Purbu Gyaldzen, Kami Lama, Ang Nyima, Gyaldzen Phutar i Pemba Phutar. Bagaże wyprawy nie przekraczały jednej tony, a po przybyciu do Namche Bazar zrezygnowano jeszcze z połowy zapasów, aby zmniejszyć karawanę. Po przekroczeniu Nangpa La, w 5 dni od chwili opuszczenia Namche Bazar założono na lodowcu Gyabrag bazę. Alpiniści ruszyli szlakiem wyprawy Shiptona i na morenie bocznej, u stóp stromego zbocza założyli 28 września obóz I (5800 m). Zbocze pokryte było luźnym żwirem, co bardzo utrudniało chodzenie z ciężkimi ładunkami. Po pokonaniu tego meczącego odcinka, doszli firnowymi zboczami do grani, na której rozstawili 30 września namioty obozu II (6200 m). Następnego dnia Jóchler, Tichy, Pasang Dawa i dwaj Szerpowie podeszli granią do wysokości 6600 m. Przestudiowali dokładnie barierę, która z tej odległości nie wyglądała niedostępnie. Rankiem 2 października pogoda była zła i alpiniści nie wyszli do góry. Jóchler źle znosił wysokość, więc wykorzystując ustanie wiatru zszedł do obozu I. Z dołu podeszli jednak Szerpowie, którzy dostarczyli niezbędne wyposażenie i żywność dla obozu III.

Prosty jak jedynka

Takie porównanie wyrwało się z ust Jeana Franco, gdy w 1955 roku oglądał zachodni filar Makalu z przeciwległych zboczy doliny Barun. Tę niewiarygodnie elegancką formację skalną rozpropagowało już wcześniej zdjęcie wykonane z samolotu przez ekspedycję Houston. Rozmiłowani w efektownych wspinaczkach masywu Mont Blanc, Francuzi nie mogli pozostać obojętni na urok tej gigantycznej konstrukcji skalnej. Nie mogli oderwać oczu od gładkich spaszt filara, a w ich ustach tylko jedno słowo wówczas określało sytuację: „niemożliwe”. Francuzi rzadko organizują ekspedycje narodowe, gromadzące najlepszych wspinaczy i finansowane przez władze państwowe. Tym razem nie mogli się oprzeć wyzwaniu jakie rzucił im zachodni filar Makalu. Dodatkową mobilizację stanowił gwałtowny rozwój himalaizmu sportowego i wielkie sukcesy odniesione w tej dziedzinie. Najwybitniejszym było niewątpliwie pokonanie w 1970 roku południowej ściany Annapurny przez Anglików pod wodza Ch. Boningtona. Bogatsi o doświadczenia ze zdobycia Jannu, gdzie główne trudności techniczne wystąpiły na wysokości powyżej 7300 m, alpiniści francuscy czuli się na siłach, by pokonać główne spiętrzenie filara, którego średnie nachylenie sięga 70°. Wyprawa była przygotowywana od jesieni 1969 roku, by w końcu dojść do skutku w sezonie przedmonsunowym 1971 roku.

7100 m amerykanscy alpinisci anglicy annapurna ii annapurna iv atak na baszte atak na szczyt austriacy zdobywaja 8 tysiecznik baintha brakk broad peak middle bursztyn cechy kamieni szlachetnych cho oyu cztery obozy dhaulagiri dhaulagiri iv droga baueka faza biochemiczna formy kamieni ozdobnych gasherbrum i gaz i ropa gaz ziemny gestosc gazu zagadnienie gory zagadnienie gory p 10 zagadnienie gory p 11 zagadnienie gory p 12 zagadnienie gory p 13 zagadnienie gory p 14 zagadnienie gory p 15 zagadnienie gory p 16 zagadnienie gory p 17 zagadnienie gory p 18 zagadnienie gory p 2 zagadnienie gory p 3 zagadnienie gory p 4 zagadnienie gory p 5 zagadnienie gory p 6 zagadnienie gory p 7 zagadnienie gory p 8 zagadnienie gory p 9 granaty gyachung kang himalchuli jesienny sukces kangbachen kangchendzonga klasyfikacja kamieni ozdobnych kwarc lawina lhotse shar liptobiolity lodowiec lupki palne manaslu mineraly na nowych szlakach na nowym szlaku nefryt niewyjasniona tragedia nuptse oboz v odwrot ozokeryt paliwa plynne peak 29 perm podwojny sukces pola lodowe polacy polepszenie warunkow polski sukces pomoc porowatosc prosty jak jedynka przepuszczalnosc rakaposhi rekonesans sedymenty weglanowe sezon shisha pangma slaba forma spis wyposazenia szczegoly tragedii szturm torowanie drogi trasa trudnosci trzecia wyprawa trzeciorzed warunki powstawania zloz wegiel brunatny wloscy przewodnicy wschodnia gran p 10 p 11 p 12 p 13 p 14 p 15 p 16 p 17 p 18 p 2 p 3 p 4 p 5 p 6 p 7 p 8 p 9 wyprawa niemiecka wznowienie wyprawy yalung kang zamiec na mansalu zloza kredy zloza w karbonie znaczenie paliw plynnych znaczenie paliw stalych zwyciestwo i tragedia zywice kopalne zywnosc szturmowa