Niewyjaśniona tragedia

Austriacy zorganizowali w 1969 roku silną wyprawę, której celem było osiągnięcie szczytu od południa z doliny Konabon. Ekipę tworzyli: Richard Hoyer, Leo Graf, Klaus Kubiena, Peter Laicka, Peter Nemee, Kurt Reha i Kurt Ring. Bazą zarządzał Oskar Krammer, a ekipę wspierało 4 Szerpów. Bazę założono dopiero l października na wysokości 3450 m. Potwierdziły się niestety spostrzeżenia Japończyków — nie było bezpośredniego dostępu do lodowca. Austriacy 5kierowali się na grań, która odchodzi od Gurja Himal w kierunku wschodnim. Pierwszą główną kulminacją grani jest trudny Mayangdi Matha. 19 dni pracowano na grani, którą ze względu na duże trudności techniczne alpiniści porównywali ze słynną granią Peuterey Mont Blanc w Alpach. Dwa pierwsze obozy założono jeszcze na grani. 20 października Hoyer i Lavićka zdobyli z dwoma Szerpami Mayangdi Matha. Ujrzeli teraz w całej okazałości lodowiec Konabon i wspaniałą południowa ścianę Dhaulagiri IV. Należało teraz zejść w dół 600 m na lodowiec, a następnie wspiąć się trudną ścianą lodową na przełęcz zachodnią, z której otwarta jest już droga do szczytu. Tak więc obserwacje Austriaków były pozytywne, ale nie dany był im sukces. 80 m poniżej wierzchołka Mayangdi Matha, na północnym stoku założono obóz III. Pierwszy etap wyprawy został już zakończony. Wszyscy zeszli do bazy na zasłużony odpoczynek. Ostateczny atak rozpoczął się 26 października. Wcześniejszy opad śniegu spowodował, że trzeba bvło odkopywać poręczówki.

Szczegóły tragedii

Tego dnia pozostali uczestnicy wyprawy znajdowali się w bazie. Wszystkie obozy były zaopatrzone w żywność na 6 dni. Wieczorem Hoyer połączył się przez radiotelefon z bazą i poinformował, że grupa szturmowa jest w dobrej formie i że następnego dnia o godzinie 3 wyruszy w kierunku szczytu. Była to ostatnia rozmowa jaką przeprowadził Hoyer z bazą. Rano pogoda była ładna, ale w godzinach popołudniowych zaczęła się pogarszać. Na próżno czekano w bazie na wiadomość od zespołu szturmowego. Z początku myślano, że zepsuł się radiotelefon. 12 października zaniepokojony Graf wyszedł z Szerpami do obozu L Następnego dnia nadal nie było wiadomości od Hoyera. Graf próbował dojść jeszcze do obozu II z najlepszym Szerpa Tensingiem, ale Tensing rozchorował się i Austriak musiał zawrócić. Była jeszcze nadzieja, że zespół szczytowy musiał biwakować na grani i po zejściu do obozu III, w którym był radiotelefon, zawiadomi bazę o szczęśliwym powrocie ze szczytu. Minęły jednak kolejne 2 dni, a radiotelefon w bazie milczał. Austriacy nie byli w stanie przeprowadzić poszukiwań, gdyż wszyscy najlepsi alpiniści uczestniczyli w ataku szczytowym. W dniu 16 października goniec udał się do Pokhary, aby zawiadomić władze o tragedii. Kubiena zszedł do Beni, gdzie zażądał helikoptera. Dwa dni później odbył lot nad lodowcem Konabon, ale nie zauważył żadnych śladów po zaginionej szóstce. Helikopter nie mógł się wznieść nad przełęcz zachodnią i Kubiena musiał zrezygnować z dalszych lotów. Dopiero 5 listopada Krammer i Kubiena przelecieli samolotem nad przełęczą, ale również nie spostrzegli śladów, które wyjaśnić mogły tragedię.

Na nowych szlakach

W latach siedemdziesiątych K2 był niewątpliwie najatrakcyjniejszym celem alpinistycznym. Najtrudniejszy i najpiękniejszy z ośmiotysięczników, wysyła w sześciu kierunkach sześć potężnych filarów czy też stromych grani, które stwarzają naturalne możliwości prowadzenia sportowych dróg na szczyt. W roku 1978 cztery spośród tych wypukłych formacji nie poddały się jeszcze alpinistom. Nic więc dziwnego, że pakistański Tourism Division jest stale zalewany podaniami różnych klubów i związków alpinistycznych. Próbują swych sił na drugim szczycie świata uznane sławy himalajskie, jeszcze w glorii niedawnych sukcesów na ścianach innych kolosów. Próbują… i ponoszą porażki, lub co najwyżej — osiągają sukcesy połowiczne. Latem 1978 roku, jeszcze przed wyprawą Whittakera, próbowała zdobyć południowo-zachodni filar K2 niewielka, ale bardzo silna ekspedycja brytyjska. Wyprawą kierował Christian Bonington, zaś w składzie znaleźli się: Peter Boardman, Paul Braithwaite, James Duff (lekarz), Nicholas Estcourt, Anthony Riley, Douglas Scott i Joseph Tasker. Z 300 tragarzami wyprawa dotarła do bazy na lodowcu Godwin Austen w dniu 30 maja. Bonington zatrzymał 25 najlepszych tragarzy Baltów i Hunzów i wyekwipował ich tak jak tragarzy wysokościowych. Przez następnych kilka dni trwał wahadłowy transport do właściwej głównej bazy wyprawy usytuowanej na lodowcu Savoia, na wysokości 5400 m.

Włoscy przewodnicy

Pozwolenie na zaatakowanie K2 w 1954 roku otrzymali Włosi. Było ono owocem kilkuletnich starań, zabiegów dyplomatycznych a nawet rozmów pomiędzy głowami państw. Włosi niezwykle starannie przygotowywali się do tego wielkiego przedsięwzięcia. Desygnowany na kierownika wyprawy 57-letni geolog profesor Ardito Desio, wraz ze sławnym alpinistą Riccardo Cassinem przeprowadził rekonesans w roku poprzedzającym wyprawę. Desio był już w Karakorum w roku 1929 jako uczestnik wyprawy księcia Spoleto. We wrześniu 1953 roku obaj Włosi spotkali wracającą spod K2 amerykańską wyprawę Houstona. Amerykanie nie odmówili im szczegółowych informacji i zapoznali z własnymi doświadczeniami. Desio i Cassin zbadali następnie drogę dojścia oraz obejrzeli dokładnie obie flanki szczytu, a .szczególnie Żebro Abruzzi. Po ich powrocie z Karakorum, Włochy ogarnęła prawdziwa gorączka. Zrobiono wszystko by jak najlepiej przygotować ekspedycję zakrojoną na największą skalę. Ekipę skompletowano po skrupulatnych badaniach lekarskich i dwóch kondycyjnych zimowych obozach alpejskich. Wyłoniono skład najsilniejszy, na jaki stać było Włochy. Niestety, żaden z kandydatów do wyprawy nie miał doświadczenia himalajskiego. Grupę alpinistyczną tworzyło 8 zawodowych przewodników alpejskich. Erich Abram, Walter Bonatti, Achille Compagnoni, Lino Lacedelli, Mario Puchoz, Ubaldo Rey, Gino Solda i Sergio Viotto oraz 3 alpinistów amatorów: Ugo Angelino, Cirillo Floreanini i Pino Gallotto. Lekarzem ekspedycji został Guido Pagani, zaś kinooperatorem Mario Fantin.

Cho Oyu

W odległości 28 km na północny zachód od Mount Everestu wznosi się ósmy szczyt świata — Cho Oyu. Z pierwszego pomiaru uzyskano wartość 8153 m, która utrzymała się do chwili obecnej. Późniejszy wynik pomiarów wyprawy Shiptona z 1952 r. — 8189 m nie został przyjęty. Znaczenie nazwy nie jest całkowicie jasne, różni znawcy podają zupełnie odmienne wersje interpretacji. G. O. Dyhrenfurth uważa, że nazwa jest skrótem słów chomo — bogini i yu — turkus, a więc „Turkusowa Bogini”. Heinrich Harrer twierdzi natomiast, że właściwa wymowa brzmi „Cha-iu” i oznacza „Boża Głowa”. Znakomity zaś znawca języka tybetańskiego Pierre Vittoz uważa, że nazwa brzmi „Choyu”, czyli w przybliżeniu „Podpora Religii”. W literaturze alpinistycznej stosowana jest wyłącznie nazwa Cho Oyu i jej interpretacja podana przez Dyhrenfurtha. Pierwsze zdjęcia masywu wykonali uczestnicy I wyprawy everestowskiej w 1921 roku. Podeszli oni pod szczyt dwukrotnie: od południowego wschodu i od zachodu. Po przejściu z lodowca Rongbuk Zachodni, przez przełęcz Nup La na lodowiec Ngozumpa ujrzeli Anglicy wspaniałą lodową, południowo-wschodnią ścianę Cho Oyu. Od tej strony szczyt był niedostępny. Bardziej optymistyczne były obserwacje poczynione z lodowca Gyabrag. Po przejściu lodowca dotarli alpiniści do słynnej przełęczy Nangpa La , przez którą prowadzi uczęszczany szlak handlowy między Nepalem a Tybetem. Lodowa zachodnia flanka wydawała się Anglikom możliwą do pokonania.

7100 m amerykanscy alpinisci anglicy annapurna ii annapurna iv atak na baszte atak na szczyt austriacy zdobywaja 8 tysiecznik baintha brakk broad peak middle bursztyn cechy kamieni szlachetnych cho oyu cztery obozy dhaulagiri dhaulagiri iv droga baueka faza biochemiczna formy kamieni ozdobnych gasherbrum i gaz i ropa gaz ziemny gestosc gazu zagadnienie gory zagadnienie gory p 10 zagadnienie gory p 11 zagadnienie gory p 12 zagadnienie gory p 13 zagadnienie gory p 14 zagadnienie gory p 15 zagadnienie gory p 16 zagadnienie gory p 17 zagadnienie gory p 18 zagadnienie gory p 2 zagadnienie gory p 3 zagadnienie gory p 4 zagadnienie gory p 5 zagadnienie gory p 6 zagadnienie gory p 7 zagadnienie gory p 8 zagadnienie gory p 9 granaty gyachung kang himalchuli jesienny sukces kangbachen kangchendzonga klasyfikacja kamieni ozdobnych kwarc lawina lhotse shar liptobiolity lodowiec lupki palne manaslu mineraly na nowych szlakach na nowym szlaku nefryt niewyjasniona tragedia nuptse oboz v odwrot ozokeryt paliwa plynne peak 29 perm podwojny sukces pola lodowe polacy polepszenie warunkow polski sukces pomoc porowatosc prosty jak jedynka przepuszczalnosc rakaposhi rekonesans sedymenty weglanowe sezon shisha pangma slaba forma spis wyposazenia szczegoly tragedii szturm torowanie drogi trasa trudnosci trzecia wyprawa trzeciorzed warunki powstawania zloz wegiel brunatny wloscy przewodnicy wschodnia gran p 10 p 11 p 12 p 13 p 14 p 15 p 16 p 17 p 18 p 2 p 3 p 4 p 5 p 6 p 7 p 8 p 9 wyprawa niemiecka wznowienie wyprawy yalung kang zamiec na mansalu zloza kredy zloza w karbonie znaczenie paliw plynnych znaczenie paliw stalych zwyciestwo i tragedia zywice kopalne zywnosc szturmowa